Autorki i autorzy tekstów dla dzieci, a także rodzice, bardzo często zastanawiają się, czy tematy, jakie poruszono w książce, nie są zbyt trudne dla dzieci. Pytanie, bardzo często stawiane z obawą, brzmi: „czy mogę o tym pisać?”. Polecam przemyśleć, jakie treści zawrzemy w przekazie i w jakim wieku będą dzieci czytające książkę.
Czy unikanie w rozmowie z dzieckiem trudnych tematów, takich jak utrata, żałoba, wojna, okrucieństwo świata, choroby, cierpienia zwierząt, cielesność w jakikolwiek sposób sprawią, że sytuacje z nimi związane znikną z naszego lub dziecka życia? Czy nie lepiej poruszać tych zagadnień z dzieckiem wcześniej, tak by miało świadomość potencjalnych niełatwych zdarzeń w jego życiu i tego, że świat nie jest idealną bańką naszych marzeń?
Dzieci jak najbardziej zasługują na poważne traktowanie i partnerstwo w rozmowie. Warto dostosować formę treści do odbiorcy, jego możliwości rozumienia świata, wrażliwości, a w przypadku dzieci do perspektywy, jaką ogromne emocje i doznania małego człowieka nakładają na jego barki.
Jak więc pisać dla dzieci? Jako rodzic przeczytałam już z dziećmi wiele pozycji. Jako redaktor wciąż mam szansę pracować z książkami dla dzieci. Pierwszym pytaniem, jakie kieruję do autora, jest pytanie o wiek czytelnika.
Po pierwsze dostosowujemy język do odbiorcy, czyli używamy znanych zwrotów, dla młodszego odbiorcy dobieramy łatwiejsze konstrukcje zdań, wyrzucamy ze słownika imiesłowy, dozwolone są powtórzenia. Nie znaczy to jednak, że używamy zdrobnień, nie infantylizujemy przekazu, starajmy się poważnie traktować czytelnika. Nie musimy jednak na siłę walczyć z własnym stylem opowiadania.
Po drugie, należy zaufać własnej wrażliwości, własnemu sercu i warsztatowi autorskiemu, nawet jeśli piszesz bajkę w sposób, który wydaje Ci się „za mądry” dla sześciolatka, uwierz mi – bajki Andersena czy braci Grimm nadal są chętnie czytane, a przecież nie są to łatwe opowiastki o przyjemnych sprawach, a ich język jest daleki od tego, którym posługują się sześciolatki dzisiaj.
